Πρόλογος


Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,

Ο σακχαρώδης διαβήτης (ΣΔ) εξακολουθεί να αποτελεί τη μάστιγα της εποχής μας, με συνεχώς αυξανόμενη τάση σε όλες τις χώρες του κόσμου. Πρόσφατα, η Διεθνής Ομοσπονδία Διαβήτη (IDF) υπολόγισε ότι, από το 2000 μέχρι το 2017 το σύνολο των ατόμων με ΣΔ τύπου 2 (ΣΔτ2) αυξήθηκε κατά 274 εκατομμύρια φθάνοντας στα 425 εκατομμύρια. Στην αύξηση αυτή έχει συμβάλει σημαντικά ο σύγχρονος τρόπος ζωής με την παχυσαρκία, την έλλειψη άσκησης και το stress. Σε μία πρόσφατη όμως δημοσίευση στο περιοδικό «Lancet» τον Ιούνιο 2018 η οποία εξέτασε τον σχετικό κίνδυνο και τις αιτίες θανάτου τα τελευταία 20 χρόνια στις ΗΠΑ απεδείχθη ότι, παρά την αύξηση του ΣΔτ2 ο οποίος τριπλασιάσθηκε, δεν παρατηρήθηκε ανάλογη αύξηση των θανάτων οι οποίοι οφείλονταν στον ΣΔτ2 λόγω μείωσης κυρίως των καρδιαγγειακών επιπλοκών (εμφράγματα και εγκεφαλικά επεισόδια). Αυτό είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό και οφείλεται στις εξελίξεις στην πρόληψη και θεραπεία της νόσου, οι οποίες είναι πραγματικά ραγδαίες και στοχευμένες τα τελευταία χρόνια. Εκτός από τη θεραπεία της υπεργλυκαιμίας, σημαντικότατα βήματα έχουν γίνει και στη θεραπεία της υπέρτασης και της δυσλιπιδαιμίας, οι οποίες κατά κανόνα συνοδεύουν τον ΣΔτ2 και συνεισφέρουν σημαντικά στην ανάπτυξη επιπλοκών κυρίως από την καρδιά και τα αγγεία. Με τη δημοσίευση των νέων κατευθυντήριων οδηγιών της Αμερικανικής και της Ευρωπαϊκής Διαβητολογικής Εταιρείας (ADA/ΕASD) τον Οκτώβριο 2018 γίνεται για πρώτη φορά σαφής εξατομίκευση των θεραπευτικών χειρισμών στον ΣΔ, με προτάσεις για συγκεκριμένους συνδυασμούς φαρμάκων ανάλογα με την κάθε περίπτωση.

Είναι πλέον σαφές ότι ο ΣΔ είναι πολύπλοκο συστηματικό νόσημα και δεν αφορά μόνο τη διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης αλλά το σύνολο του κυτταρικού μεταβολισμού σε όλους ανεξαιρέτως τους ιστούς. Στην πορεία εξέλιξης της νόσου δημιουργούνται συνοσηρότητες από όλα τα συστήματα (καρδιαγγειακό, νευρικό, πεπτικό, νεφρούς, δέρμα, ακόμα και από την ψυχική σφαίρα) ως αποτέλεσμα της χρόνιας υπεργλυκαιμίας-δυσλιπιδαιμίας και των χρόνιων επιπλοκών, γεγονός το οποίο καθιστά επιβεβλημένη την άριστη μεταβολική ρύθμιση σε όλες τις παραμέτρους. Στην επίτευξη αυτού του στόχου έχει συμβάλει αποφασιστικά η κυκλοφορία πρωτοπόρων φαρμάκων (νέες βασικές ινσουλίνες, αναστολείς SGLT2, αγωνιστές GLP-1 υποδοχέων), οι συνδυασμοί των οποίων προσφέρουν ευελιξία και αποτελεσματικότητα στις θεραπευτικές επιλογές. Απ’ την άλλη μεριά, η έκρηξη στον τομέα της τεχνολογίας τα τελευταία χρόνια και η εφαρμογή της στο πεδίο του ΣΔ (αντλίες ινσουλίνης νέας γενιάς, τεχνητό πάγκρεας, σύγχρονες συσκευές αυτομέτρησης της γλυκόζης στο αίμα, συσκευές συνεχούς καταγραφής) έχει αυξήσει τις δυνατότητες εντατικοποίησης της ρύθμισης. Το φετινό μας Πανελλήνιο Συνέδριο συνδυάζει αρμονικά τα νεότερα επιστημονικά δεδομένα με την κλινική πρακτική σε μια προσπάθεια να καλυφθεί όλο το φάσμα της παθοφυσιολογίας, της πρόληψης, της θεραπείας και της παρακολούθησης του ΣΔ και των επιπλοκών του. Την υλοποίηση αυτού του στόχου θα αναλάβουν έγκριτοι Έλληνες και ξένοι ομιλητές ενώ θα δοθεί, όπως πάντα, η ευκαιρία και η δυνατότητα σε συναδέλφους να παρουσιάσουν δείγματα της τρέχουσας ερευνητικής τους προσπάθειας.

Η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία επί 44 χρόνια υπηρετεί με συνέπεια όλες τις διαχρονικές επιστημονικές αξίες, ήτοι γνώση, εμπειρία, έρευνα, εκπαίδευση, γεγονός το οποίο την κατατάσσει (ιστορικά πλέον) σε σημαντικότατο θεσμικό παράγοντα της ιατρικής κοινότητας, και ειδικότερα της διαβητολογίας στη χώρα μας. Με αυτό τον οραματισμό σας προσκαλούμε στην Αθήνα 13-16 Μαρτίου 2019 στο 17ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας το οποίο απευθύνεται σε όλους τους επαγγελματίες υγείας αλλά και φοιτητές από όλο το φάσμα των επιστημών υγείας. Θα αποτελέσει για εμάς ιδιαίτερη τιμή και χαρά η παρουσία και η ενεργός συμμετοχή σας ώστε να μοιραστούμε τη σύγχρονη διεθνή γνώση σε αυτό το ιδιαίτερα πολύπλοκο νόσημα με το οποίο ασχολείται εντατικά όλη η διεθνής επιστημονική κοινότητα.

Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας
Καθηγητής Γεώργιος Δ. Δημητριάδης